اختلال شخصیت مرزی

اختلال شخصیت مرزی یکی از آن مفاهیمی است که نامش زیاد شنیده می شود، اما درک درستی از معنای واقعی آن وجود ندارد. بسیاری از افراد، بدون آنکه بدانند، سال ها با نشانه های این اختلال زندگی می کنند؛ نوسانات شدید احساسی، روابط پرتنش، ترس عمیق از طرد شدن و احساس پوچی مداوم، تنها بخشی از تجربه ای است که می تواند زندگی فرد را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد. در عین حال، اطرافیان فرد مبتلا نیز اغلب سردرگم، خسته و ناتوان از درک رفتارهای متغیر او می شوند.

اختلال شخصیت مرزی یک ضعف شخصیتی یا انتخاب آگاهانه نیست، بلکه یک اختلال روانشناسی پیچیده و قابل درمان است که ریشه های زیستی، روانی و محیطی دارد. با این حال، به دلیل اطلاعات ناقص، باورهای غلط و برچسب زنی های رایج، بسیاری از مبتلایان دیر تشخیص داده می شوند یا هرگز درمان مناسبی دریافت نمی کنند. این ناآگاهی نه تنها روند درمان را دشوارتر می کند، بلکه می تواند احساس شرم، انزوا و ناامیدی را در فرد تشدید کند.

در این مطلب تلاش شده است با نگاهی علمی، دقیق و در عین حال قابل فهم، به بررسی جامع اختلال شخصیت مرزی پرداخته شود. از تعریف و علائم اصلی گرفته تا علت های شکل گیری، روش های تشخیص و مؤثرترین رویکردهای درمانی، همه مطالب بر اساس منابع معتبر و به روز تنظیم شده اند. هدف این محتوا، افزایش آگاهی، اصلاح برداشت های نادرست و ارائه اطلاعاتی کاربردی است؛ اطلاعاتی که بتواند هم برای افراد درگیر با این اختلال و هم برای اطرافیان آن ها راهگشا و آرامش بخش باشد.

اختلال شخصیت مرزی به زبان ساده

اختلال شخصیت مرزی یعنی فرد در مدیریت احساسات، روابط و تصویر ذهنی اش از خودش دچار بی ثباتی شدید است. احساسات او خیلی سریع و با شدت زیاد تغییر می کنند؛ ممکن است در یک لحظه احساس عشق، امید یا شادی داشته باشد و چند دقیقه بعد دچار خشم، ناامیدی یا احساس پوچی شود. این تغییرات احساسی معمولاً قابل پیش بینی نیستند و حتی برای خود فرد هم گیج کننده اند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی اغلب از تنها ماندن یا طرد شدن می ترسند، حتی اگر نشانه ای واقعی از این اتفاق وجود نداشته باشد. به همین دلیل ممکن است در روابط عاطفی یا خانوادگی رفتاری از خود نشان دهند که برای اطرافیان متناقض یا افراطی به نظر برسد؛ گاهی وابستگی شدید و گاهی قطع ناگهانی رابطه. این رفتارها معمولاً از روی قصد یا بدخواهی نیست، بلکه واکنشی ناخودآگاه به ترس های عمیق درونی است.

برای مشاهده لیست بهترین روان درمانگر تهران کلیک کنید

در زندگی روزمره، اختلال شخصیت مرزی می تواند باعث تصمیم های عجولانه، رفتارهای تکانشی یا احساس پوچی مداوم شود. برخی افراد ممکن است در کنترل خشم، حفظ ثبات شغلی یا داشتن روابط پایدار دچار مشکل شوند. با این حال، مهم است بدانیم که این اختلال به معنی «بد بودن» یا «غیرقابل تغییر بودن» فرد نیست.

اختلال شخصیت مرزی یک وضعیت روان شناختی قابل درمان است. با تشخیص درست و دریافت درمان مناسب، بسیاری از افراد یاد میگیرند احساسات خود را بهتر بشناسند، واکنش هایشان را مدیریت کنند و روابط سالم تری بسازند. آگاهی و درک درست از این اختلال، اولین قدم برای کاهش رنج فرد و اطرافیان اوست.

تفاوت اختلال شخصیت مرزی و دوقطبی

اختلال شخصیت مرزی و اختلال دوقطبی از آن دسته اختلالات روانی هستند که به دلیل شباهت های ظاهری، اغلب با یکدیگر اشتباه گرفته می شوند. هر دو می توانند با نوسانات خلقی، رفتارهای تکانشی و مشکلات ارتباطی همراه باشند، اما از نظر ماهیت، علت و الگوی بروز، تفاوت های مهمی با هم دارند.

مهم ترین تفاوت این دو اختلال در نوع و مدت تغییرات خلقی است.
در اختلال دوقطبی، تغییرات خلقی معمولاً به صورت دوره ای و مشخص اتفاق می افتند. فرد ممکن است برای روزها یا حتی هفته ها در حالت افسردگی عمیق یا شیدایی (سرخوشی غیرعادی، انرژی بالا، کاهش نیاز به خواب) قرار بگیرد. این تغییرات اغلب مستقل از اتفاقات روزمره هستند و حتی بدون محرک بیرونی رخ می دهند.

در مقابل، در اختلال شخصیت مرزی نوسانات احساسی بسیار سریع تر و واکنشی تر هستند. احساسات ممکن است در عرض چند دقیقه یا چند ساعت تغییر کنند و معمولاً تحت تأثیر روابط بین فردی، ترس از طرد شدن یا یک اتفاق عاطفی شکل می گیرند. به بیان ساده تر، خلق فرد مرزی بیشتر «وابسته به رابطه و موقعیت» است، نه دوره های زمانی مشخص.

تفاوت دیگر در تصویر ذهنی از خود و روابط است.
افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی اغلب دچار بی ثباتی در هویت و روابط هستند. آن ها ممکن است دیگران را به سرعت از «کاملاً خوب» به «کاملاً بد» تغییر ارزیابی دهند و روابطشان الگوی پرتنش و ناپایداری داشته باشد. این ویژگی در اختلال دوقطبی الزاماً وجود ندارد و بسیاری از افراد دوقطبی، خارج از دوره های حاد، روابط نسبتاً پایداری دارند.

از نظر درمان نیز تفاوت هایی وجود دارد. درمان اصلی اختلال دوقطبی معمولاً دارو درمانی است و تنظیم خلق نقش کلیدی دارد. در حالی که درمان اختلال شخصیت مرزی بیشتر بر روان درمانی تخصصی و آموزش مهارت های تنظیم هیجان، روابط سالم و کنترل تکانشگری تمرکز می کند. البته در برخی موارد، ممکن است هر دو اختلال همزمان در یک فرد دیده شوند که تشخیص را پیچیده تر می کند.

در نهایت، تشخیص دقیق تفاوت بین اختلال شخصیت مرزی و دوقطبی فقط توسط متخصص سلامت روان امکان پذیر است. خود تشخیصی یا مقایسه سطحی علائم می تواند گمراه کننده باشد و مسیر درمان را به تاخیر بیندازد. شناخت درست این تفاوت ها، گامی مهم برای انتخاب درمان مناسب و کاهش رنج فرد و اطرافیان اوست.

علائم اختلال شخصیت مرزی

علائم اختلال شخصیت مرزی معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی ظاهر می شوند و به صورت الگوهای پایدار در احساسات، رفتار و روابط فرد دیده می شوند. شدت این نشانه ها می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، اما وجه مشترک همه آنها بی ثباتی عاطفی و دشواری در تنظیم هیجان است. شناخت دقیق این علائم، نقش مهمی در تشخیص زودهنگام و شروع درمان مناسب دارد.

علائم عاطفی و هیجانی اختلال شخصیت مرزی

یکی از اصلی ترین نشانه های اختلال شخصیت مرزی، ناپایداری شدید هیجانی است. فرد ممکن است احساسات را با شدت بالا و به صورت ناگهانی تجربه کند؛ شادی، غم، خشم یا اضطراب می توانند در مدت زمان کوتاهی جای خود را به احساسات متضاد بدهند. این تغییرات معمولاً واکنشی به اتفاقات عاطفی یا روابط بین فردی هستند و حتی محرک های کوچک می توانند واکنش های احساسی بسیار شدیدی ایجاد کنند.

احساس پوچی مزمن از دیگر علائم رایج است. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی از یک خلا درونی مداوم صحبت می کنند که با هیچ فعالیت یا رابطه ای به طور پایدار پر نمی شود. ترس شدید از رها شدن یا طرد شدن نیز نقش محوری دارد و می تواند باعث اضطراب مداوم، وابستگی افراطی یا واکنش های هیجانی شدید در روابط شود. خشم های ناگهانی و دشواری در کنترل آن ها نیز اغلب دیده می شود، به گونه ای که خود فرد بعدها از شدت واکنش هایش شگفت زده می شود.

علائم رفتاری و بین فردی BPD

در حوزه رفتار و روابط، اختلال شخصیت مرزی معمولاً با الگوهای ناپایدار و متناقض همراه است. روابط عاطفی یا خانوادگی ممکن است بسیار صمیمی و ایده آل آغاز شوند، اما به سرعت به تنش، ناامیدی یا قطع ارتباط ختم شوند. فرد ممکن است دیگران را در یک مقطع کاملاً خوب و بی نقص ببیند و در زمانی کوتاه همان افراد را کاملاً بد یا طردکننده تصور کند.

رفتارهای تکانشی نیز از علائم شایع هستند. تصمیم گیری های عجولانه، دشواری در پیش بینی پیامد رفتارها و انجام کارهایی بدون در نظر گرفتن عواقب بلند مدت، می توانند به مشکلات شغلی، مالی یا اجتماعی منجر شوند. این رفتارها معمولاً تلاشی ناخودآگاه برای فرار از احساسات شدید یا کاهش تنش درونی هستند، نه نشانه بی مسئولیتی یا بی توجهی عمدی.

افکار خودآسیب رسان و رفتارهای پرخطر

یکی از جدی ترین و حساس ترین جنبه های اختلال شخصیت مرزی، وجود افکار خودآسیب رسان یا رفتارهای پرخطر در برخی از مبتلایان است. این افکار ممکن است در دوره های استرس شدید، احساس طردشدگی یا ناامیدی عمیق تشدید شوند. برای برخی افراد، خود آسیب رسانی راهی برای تخلیه فشار روانی یا بازگرداندن حس کنترل بر احساسات است، نه الزاماً تمایل به پایان دادن به زندگی.

رفتارهای پرخطر می توانند شامل مصرف افراطی مواد، روابط جنسی پرخطر، رانندگی بی احتیاط یا خرج کردن های کنترل نشده باشند. این رفتارها معمولاً پاسخی به درد هیجانی شدید هستند و نیاز به توجه تخصصی دارند. شناسایی زودهنگام این نشانه ها و دریافت حمایت حرفه ای می تواند نقش مهمی در کاهش خطر و بهبود کیفیت زندگی فرد داشته باشد.

علت اختلال شخصیت مرزی چیست؟

اختلال شخصیت مرزی نتیجه یک عامل واحد یا اتفاق خاص نیست. پژوهش های علمی نشان می دهند که این اختلال معمولاً در اثر تعامل پیچیده ای از عوامل زیستی، ژنتیکی و تجربیات محیطی شکل می گیرد. به بیان ساده تر، برخی افراد زمینه آسیب پذیر تری دارند و در صورت قرار گرفتن در شرایط خاص، احتمال بروز علائم اختلال شخصیت مرزی در آن ها افزایش می یابد. این نگاه چندبعدی کمک می کند تا از سرزنش فرد یا خانواده پرهیز شود و تمرکز بر درک و درمان صحیح قرار گیرد.

شناخت علت ها نه تنها برای تشخیص دقیق اهمیت دارد، بلکه به روانشناس کمک می کند برنامه درمانی متناسب با شرایط فرد طراحی کند؛ برنامه ای که هم به ریشه های هیجانی و هم به الگوهای رفتاری فعلی توجه داشته باشد.

نقش ژنتیک و عوامل زیستی در BPD

یافته های پژوهشی نشان می دهد که ژنتیک می تواند در افزایش آمادگی فرد برای ابتلا به اختلال شخصیت مرزی نقش داشته باشد. افرادی که در خانواده آنها سابقه اختلالات شخصیتی، مشکلات شدید تنظیم هیجان یا برخی اختلالات خلقی وجود دارد، ممکن است آسیب پذیری بیشتری نسبت به BPD داشته باشند. البته ژنتیک به تنهایی تعیین کننده نیست و به معنای ابتلای قطعی فرد نخواهد بود.

از نظر زیستی، مطالعات نشان داده اند که عملکرد برخی نواحی مغز که در تنظیم هیجان، کنترل تکانه و پردازش تهدید نقش دارند، در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی متفاوت است. این تفاوت ها می تواند باعث واکنش های هیجانی شدیدتر، دشواری در آرام سازی خود و حساسیت بالا نسبت به طرد یا انتقاد شود. همچنین، نوسانات در سیستم های شیمیایی مغز که با خلق و رفتار مرتبط هستند، ممکن است در شدت علائم نقش داشته باشند.

برای مشاهده لیست بهترین روانشناس کرج کلیک کنید

درک این عوامل زیستی کمک می کند تا اختلال شخصیت مرزی به عنوان یک مشکل واقعی سلامت روان شناخته شود، نه یک ضعف شخصیتی یا انتخاب آگاهانه.

تاثیر تجربیات کودکی و محیط خانواده

تجربیات دوران کودکی و کیفیت روابط اولیه نقش مهمی در شکل گیری الگوهای هیجانی و بین فردی دارند. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در سال های رشد خود با بی ثباتی عاطفی، نبود حمایت هیجانی کافی یا تجربه روابط ناایمن مواجه بوده اند. این شرایط می تواند توانایی کودک در شناخت، بیان و تنظیم احساسات را تحت تاثیر قرار دهد.

تجربه هایی مانند بی توجهی هیجانی، طرد شدن مکرر، تنبیه های غیرقابل پیش بینی یا قرار گرفتن در محیط های پرتنش، می توانند احساس ناایمنی عمیقی در فرد ایجاد کنند. در برخی موارد، تجربه آسیب های روانی شدید نیز در افزایش خطر بروز علائم اختلال شخصیت مرزی نقش دارد. با این حال، مهم است تأکید شود که همه افرادی که چنین تجربه هایی داشته اند، لزوماً به این اختلال مبتلا نمی شوند.

روان درمانی به افراد کمک می کند این تجربیات را بازشناسی کنند، الگوهای ناسالم شکل گرفته را اصلاح کنند و مهارت های جدیدی برای مدیریت هیجان و روابط بیاموزند. اینجاست که نقش مراجعه به روانشناس و دریافت حمایت تخصصی، به ویژه در چارچوبی امن و حرفه ای مانند روانکده، اهمیت ویژه ای پیدا می کند.

تشخیص اختلال شخصیت مرزی چگونه انجام می شود؟

تشخیص اختلال شخصیت مرزی فرایندی تخصصی و چند مرحله ای است که فقط توسط روانشناس یا روانپزشک انجام می شود. برخلاف تصور رایج، این اختلال با یک گفتگوی کوتاه یا یک تست آنلاین ساده قابل تشخیص قطعی نیست. متخصص سلامت روان با بررسی الگوهای پایدار رفتاری، هیجانی و بین فردی فرد، و نه صرفاً احساسات مقطعی، به تشخیص می رسد.

در فرایند تشخیص، روانشناس معمولاً به سابقه هیجانی فرد، کیفیت روابط، نحوه واکنش به استرس، تجربیات گذشته و الگوهای رفتاری تکرارشونده توجه می کند. نکته مهم این است که علائم باید در طول زمان پایدار بوده باشند و باعث اختلال قابل توجه در عملکرد فرد شده باشند. همچنین، متخصص تلاش می کند اختلال شخصیت مرزی را از مشکلاتی مانند افسردگی، اختلال دوقطبی یا اختلالات اضطرابی تفکیک کند تا مسیر درمان به درستی انتخاب شود.

معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی 

تشخیص اختلال شخصیت مرزی بر اساس معیارهای علمی مشخصی انجام می شود که در منابع معتبر روان شناسی تعریف شده اند. این معیارها به صورت یک الگوی کلی در نظر گرفته می شوند و وجود هم زمان چند نشانه، آن هم به صورت پایدار، برای تشخیص اهمیت دارد.

برخی از مهم ترین معیارهای تشخیصی عبارت اند از:

• ترس شدید و مداوم از طرد شدن یا رها شدن، حتی در موقعیت هایی که تهدید واقعی وجود ندارد
  
• روابط عاطفی و بین فردی ناپایدار که بین صمیمیت شدید و تعارض شدید نوسان می کنند
  
• بی ثباتی در تصویر ذهنی از خود، ارزش ها یا اهداف زندگی
  
• رفتارهای تکانشی که می توانند به خود فرد آسیب بزنند
  
• نوسانات شدید هیجانی و واکنش های احساسی شدید به محرک های بین فردی
  
• احساس پوچی مزمن
  
• خشم شدید یا دشواری در کنترل خشم
  
• افکار بدبینانه یا گسست موقتی در شرایط استرس زا
  

روانشناس با بررسی این نشانه ها در بستر زندگی فرد و با در نظر گرفتن سن، شرایط فرهنگی و اجتماعی، به تشخیص دقیق نزدیک می شود. وجود یک یا دو علامت به تنهایی به معنی ابتلا به اختلال شخصیت مرزی نیست.

دسته	علائم و نشانه ها	توضیح کوتاه	راهکار مدیریت / درمان
علائم عاطفی و هیجانی	نوسانات شدید خلق، ترس از طرد، احساس پوچی	تغییرات شدید احساسی در مدت کوتاه و حساسیت بالا نسبت به روابط	روان درمانی، مهارت های تنظیم هیجان، حمایت خانواده
علائم رفتاری و بین فردی	روابط ناپایدار، تکانشگری، تغییر دید نسبت به دیگران	وابستگی یا قطع ناگهانی ارتباط، تصمیم گیری عجولانه	روان درمانی، آموزش مهارت های بین فردی، مرزبندی سالم
افکار و رفتارهای پرخطر	خودآسیب رسانی، افکار خودکشی، رفتارهای پرخطر	واکنش به استرس شدید یا فشار هیجانی	درمان تخصصی، دارو درمانی در صورت نیاز، حمایت روان شناس
اثرات بر زندگی روزمره	مشکلات شغلی، تحصیلی و روابط	عدم ثبات در تصمیم گیری ها و ارتباطات	ترکیب روان درمانی و دارودرمانی، حمایت اجتماعی و خانوادگی
روش های درمان	روان درمانی، دارو درمانی	یادگیری مهارت های تنظیم هیجان، کاهش تکانشگری	مراجعه به روانشناس یا روانپزشک، پیگیری منظم درمان

تست اختلال شخصیت مرزی 

بسیاری از افراد در جستجوی «تست اختلال شخصیت مرزی» هستند، اما لازم است این موضوع با شفافیت توضیح داده شود. تست ها و پرسشنامه های روان شناختی می توانند ابزار غربالگری اولیه باشند، نه ابزار تشخیص قطعی. این تست ها معمولاً برای افزایش آگاهی فرد از الگوهای هیجانی و رفتاری خود طراحی شده اند.

نتیجه یک تست آنلاین یا خودارزیابی نباید به عنوان تشخیص در نظر گرفته شود. تفسیر درست این ابزارها نیازمند دانش تخصصی و بررسی بالینی است. استفاده نادرست از تست های روانشناسی می تواند باعث نگرانی بی مورد یا برچسب زنی نادرست شود.

اگر فردی پس از مطالعه علائم یا انجام یک تست اولیه، احساس می کند برخی نشانه ها با تجربه های او همخوانی دارند، بهترین و ایمن ترین اقدام مراجعه به روانشناس است. گفتگوی تخصصی با درمانگر به فرد کمک می کند تصویر دقیق تری از وضعیت روانی خود به دست آورد و در صورت نیاز، مسیر درمان مناسب را آغاز کند.

درمان اختلال شخصیت مرزی 

درمان اختلال شخصیت مرزی فرآیندی تدریجی، تخصصی و مبتنی بر همکاری فعال فرد با درمانگر است. برخلاف باورهای قدیمی، امروزه شواهد علمی نشان می دهد که با درمان مناسب، بسیاری از افراد مبتلا می توانند به ثبات هیجانی بیشتر، روابط سالم تر و کیفیت زندگی بالاتری دست پیدا کنند. نکته کلیدی این است که درمان این اختلال نیازمند رویکردی بلندمدت و ساختارمند است، نه راه حل های سریع و مقطعی.

درمان موثر اختلال شخصیت مرزی معمولاً بر ترکیبی از روان درمانی تخصصی و در برخی موارد، دارو درمانی حمایتی استوار است. انتخاب روش درمان به شدت علائم، شرایط فردی و نظر متخصص سلامت روان بستگی دارد.

اگر درگیر اختلال شخصیت مرزی هستید و به دنبال روانشناس متخصص می گردید، می‌توانید در سامانه روانکده، روانشناس مناسب خود را پیدا کنید، از جمله بهترین روانشناس تهران.

روان درمانی موثر برای اختلال شخصیت مرزی 

اصلی ترین و مؤثرترین روش درمان اختلال شخصیت مرزی، روان درمانی است. در این فرایند، فرد یاد میگیرد احساسات خود را بهتر بشناسد، واکنش های هیجانی شدید را مدیریت کند و الگوهای ناسالم رفتاری و ارتباطی را اصلاح نماید.

یکی از شناخته شده ترین رویکردهای درمانی برای BPD، درمان های مبتنی بر مهارت آموزی هیجانی هستند که بر تنظیم احساسات، تحمل فشار روانی، بهبود روابط بین فردی و افزایش آگاهی از افکار و هیجان ها تمرکز دارند. در این نوع درمان ها، فرد به تدریج می آموزد به جای واکنش های تکانشی، پاسخ های آگاهانه تری به موقعیت های چالش برانگیز بدهد.

روان درمانی در فضایی امن و بدون قضاوت انجام می شود و به فرد کمک می کند تجربه های گذشته، ترس ها و الگوهای عاطفی خود را بازشناسی کند. استمرار در جلسات درمانی نقش مهمی در اثربخشی این فرایند دارد و معمولاً نتایج آن به صورت تدریجی نمایان می شود.

نقش دارو درمانی در BPD 

دارودرمانی به تنهایی درمان اصلی اختلال شخصیت مرزی محسوب نمی شود، اما در برخی موارد می تواند به کاهش شدت برخی علائم کمک کند. داروها معمولاً برای کنترل نشانه هایی مانند اضطراب شدید، افسردگی، نوسانات خلقی یا تکانشگری تجویز می شوند.

تصمیم گیری درباره مصرف دارو باید حتماً توسط روانپزشک انجام شود و به صورت منظم پایش گردد. مهم است که فرد بداند دارو جایگزین روان درمانی نیست، بلکه در صورت نیاز، نقش حمایتی در کنار درمان روان شناختی ایفا می کند. ترکیب آگاهانه این دو رویکرد می تواند روند بهبودی را هموارتر کند.

آیا اختلال شخصیت مرزی درمان قطعی دارد؟ 

پاسخ این پرسش نیازمند نگاهی واقع بینانه و امیدوارکننده است. اختلال شخصیت مرزی یک اختلال مزمن محسوب می شود، اما این به معنای غیرقابل درمان بودن آن نیست. بسیاری از افراد با دریافت درمان مناسب، به مرور زمان کاهش چشمگیری در شدت علائم تجربه می کنند و یاد می گیرند زندگی باثبات تری داشته باشند.

هدف درمان، حذف کامل همه نشانه ها در کوتاه مدت نیست، بلکه افزایش توانمندی فرد در مدیریت احساسات، روابط و تصمیم گیری ها است. با تداوم درمان و حمایت تخصصی، امکان رسیدن به عملکرد سالم و رضایت بخش کاملاً وجود دارد.

زندگی با فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

زندگی یا ارتباط نزدیک با فردی که دچار اختلال شخصیت مرزی است می تواند چالش برانگیز باشد. نوسانات هیجانی، ترس از طرد شدن و واکنش های شدید ممکن است اطرافیان را سردرگم یا فرسوده کند. در چنین شرایطی، آگاهی و آموزش نقش بسیار مهمی دارد.

درک این نکته که رفتارهای فرد مبتلا ناشی از درد هیجانی و دشواری در تنظیم احساسات است، نه بی توجهی یا قصد آسیب رساندن، می تواند به کاهش تنش کمک کند. یادگیری مهارت هایی مانند تعیین مرزهای سالم، حفظ آرامش در موقعیت های پرتنش و تشویق فرد به دریافت کمک حرفه ای، برای اطرافیان ضروری است.

در بسیاری از موارد، مشاوره برای اعضای خانواده یا شریک عاطفی نیز می تواند مفید باشد. حمایت آگاهانه و در عین حال مراقبت از سلامت روان خود، بهترین راه برای حفظ رابطه ای سالم تر در کنار فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است.

سوالات متداول درباره اختلال شخصیت مرزی

تاثیر اختلال شخصیت مرزی بر ازدواج چیست؟

اختلال شخصیت مرزی می تواند باعث نوسانات هیجانی شدید، ترس از طرد و رفتارهای تکانشی در روابط شود. با این حال، با روان درمانی، آموزش مهارت های ارتباطی و حمایت زوج، بسیاری از افراد می توانند روابط پایدار و سالمی داشته باشند.

افراد مشهور دارای اختلال شخصیت مرزی؟

برخی منابع غیررسمی و مصاحبه ها به افراد مشهور اشاره کرده اند، اما تشخیص دقیق و تایید شده فقط از طریق متخصص امکان پذیر است و اطلاعات عمومی اغلب ناقص یا گمانه زنی است. تمرکز باید روی شناخت اختلال و درمان آن باشد، نه برچسب زدن افراد.